Futbol Federasyonu Başkanı Hasan Doğan ve eşi Aysel Hanım'ı bu coşkulu sevinçleriyle hafızasına kazımıştı Türk halkı. Sadece Türk Milli Takımı'nın değil, koca bir milletin mutluluk fotoğrafının kahramanlarıydı onlar.

Ama önceki gün Bodrum'dan gelen bir acı haber, Türkiye'nin kalbine bıçak gibi saplanıyordu. Sevinç fotoğrafının baş aktörü, kalp krizi geçirerek, taşıdığı emaneti asıl sahibine teslim etmişti. Oysa Türk futbolu henüz Hasan Doğan'a doyamamıştı. 14 Şubat 2008'de devraldığı başkanlık koltuğunda sadece 143 gün oturmak nasip olmuştu ona. Hep gülen yüzü ve güven veren bakışları yetmişti futbolun üzerindeki kara bulutları dağıtmaya. Büyük bir güven bunalımı yaşayan Türk futbolu, saplandığı bataktan ayaklarını kurtarmış, ışığı yakalamak için elini uzatmıştı. Dağılmak üzere olan Kulüpler Birliği kenetlenmiş, hakem camiası yeniden yapılanmaya başlamıştı. Fatih Terim, görevini bırakacağını cümle aleme deklare etmesine rağmen, hocayı 2012 yılına kadar takımın başında kalmaya ikna etmesi bile çok iyi bir yönetici olduğunun göstergesiydi aslında.

A Milli Takım'ımızın Avrupa Şampiyonası'nda elde ettiği her zaferden sonra soyunma odasında sevinç yumakları oluşurken bile Hasan Doğan, beyanatlarını ülke futbolunun düze çıkması üzerine veriyordu. 'Bu zaferlere sevinmekle ülke futbolu kurtulmuyor, gelin futbol akademileri kuralım.' çağrısı yapıyordu sürekli.

Merhumun insani ilişkileri gerçekten de imrenilecek düzeydeydi. Her kesimle barışık, herkesle dost olmanın ne demek olduğunu Doğan'la bulunduğum her ortamda görmüştüm. Kısa süre önce makamında bir araya gelmiş ve futbol üzerine hararetli bir sohbetin içine dalmıştık. Türk futbolunun üzerindeki kara bulutları dağıtmayı kendine nasıl şiar edindiğini, güven ortamının nasıl sağlanabileceğini en ince detayına kadar anlatırken adeta kendinden geçiyordu. Ülke futbolunun dertleriyle dertleniyor, sigara üstüne sigara yakıyordu. "Hayattaki tek kötü alışkanlığım da bu." diyerek savuruyordu dumanını havaya. Bunca hengame ve koşuşturmaca arasında ailesine vakit ayıramamaktan da fena halde şikayet ediyordu. Saatlerce, projelerini ve kısacık görev süresine sığdırdığı icraatlarını konuştuktan sonra söz dönüp dolaşıp yine sigaraya gelmişti. "Az kaldı, bırakacağım, eşim de bundan çok şikayetçi." diyerek bir duman daha savurmuştu, başkanlık odasının tavanına doğru.

Hasan Doğan, kısacık başkanlık ömrüne büyük başarılar ekledi. Türk Milli Takımı, umutsuz gittiği Avrupa Şampiyonası'nda 3. olarak, Doğan'a ilk meyvelerini sunmuştu. Sırada Türk futbolunun toptan kalkınması vardı. Ama futbolda düşlediği devrimleri görmeye onun ömrü vefa etmedi.


Kaynak: zaman gazetesi

Haberi cumartesi akşam üstü Uğur’un yanındayken aldık. Önce Uğur’un cep telefonuna “kalp krizi geçirdi” mesajı geldi. Uğur “Aha… Az sonra da öldü haberi gelir” demeye kalmadı, gerçekten de öyle oldu. O sıcakta buz kesildik.

Başta medya olmak üzere kamuoyunun tepkisi biraz “Kör ölür badem gözlü olur” sözünü hatırlatıyor ama gerçekten de olumlu, ılımlı ve yapıcı bir insan olduğu her halinden anlaşılıyordu. Son günlerde Ak Parti’nin bir takım atraksiyonlarla kendisini iş başına getirmiş olduğu antipatisi bile dağılmış gibiydi.

Ölümün zamanı ve yaşı yok. Allah’tan geldik, yine Allah’a döneceğiz. Hayat böyle işte, sevinçten havalara zıplarken birkaç hafta sonra (aslında her an) ölümün gelebileceğini insan unutuveriyor.

Allah merhuma rahmet, başta eşi ve çocukları olmak üzere bütün sevenlerine sabr-ı cemil ihsan eylesin. Amin...