Bugün Sibel Kalaycıyı kaybettik. Derin keder içindeyim. Allah (C.C.)'tan rahmet diliyorum ve geride kalan sevenlerine metanet. Kansere gülümseyen bir genç fidanı yitirmenin derin üzüntüsünü yaşıyorum.

“…İçimi acıtan başka bir anımı da anlatmak istiyorum. Çernobil kazasının üzerinden 20 yıl geçti. Artık geriye dönüş yok, kazayı engellemenin olanağı yok. Erken teşhis merkezleri açılabilir. Kanser erken teşhis edildiği takdirde tedavisi mümkün bir hastalık. Fakat bunun gerçekleştirilebileceğine çok fazla inanmıyorum. Şu açıdan inanmıyorum; bu hükümetin Maliye Bakanı’nın bir işadamları derneği toplantısında söylediği bir cümle vardı. Yaptıkları tasarruf önlemlerini anlatıyordu, gereksiz yatırımları nasıl iptal ettiklerini. Bunlardan birisi de doğuya yapılacak olan bir hastane idi. Sözcükleri bire bir anımsayamasam bile şöyleydi. “Onkoloji midir, monkoloji midir nedir, işte kanser hastalığı, onunla ilgili bir hastane açılacakmış. Ne gerek var ki? Gereksiz yatırımdı, boş yere masraftı, iptal ettirdim.”
Teşekkür ederim. “ demişti Sibel.

Evet, onkoloji monkolojimidir nedirler gereksizdi bu ülke için. Çünkü bizler tazmanya canavarıyız öyle değil mi?

Daha sonraki zamanlarda Sibel’i ümitliyiz.com’da ücretsiz moral dağıtıcı olarak gördük. Bilâ bedel yapıyordu bu işi. Yaşadıklarını ve tecrübelerini hasta insanlara anlatmak için gece gündüz çırpınıyordu. Daha sonra “yaşadığım onca acıya nasıl dayanıyorum” diyen Kerime’ye destek oldu ve onun bir kitabını yayınlattı. Kerime’nin kitabı hepimizi ağlattı ve yaşamak ne güzel bir şey dedirtti.

Asla pes etmemeyi ve hayatın gerçekliliğini gösterdi.  Ağaçtan düşenlerin yanına ağaçtan düşmüş biri olarak ilk o koştu.  Şimdi aramızda olmadığı için çok kederliyim onu şimdiden çok özlüyorum. Verdiğimiz savaşta nasıl aktif bir insanı kaybettiğimizi daha iyi anlıyoruz hep bir.

Bugün Karadenizimizde Kanser üreten dönüşüm santralleri yapılıyor ve yarın nükleer santraller yapılacak. Zehir saçanlar yanı başımızda geleceğimizi karartacak. Bu tesislere tepki konusunda ümitsizdim düne kadar. Dün tesadüf üzeri köyden gezmeye gelen bir akrabamızı gördüm sohbet ettim.  Köylerde ne var ne yok deyince bana köy merasınının 49 yıllığına bir firmaya kiralandığını ve gelen firmanın traktörlerini üç köy bir olup meralarından kovduklarını meralarını kurtardıklarını anlattı içime ışık doğdu.

Yarın oraya yapılacak zehir dönüşüm santraline karşı da birlik olabiliriz diye düşünmeden edemedim.  İnsanlar birlik olmalı kötülüklere, şer odaklarına karşı. Hayata tutunmanın en önemli yolu budur sonuçta.

Sibel bizlere bu örnekteki direnç ruhunu aşıladı. Asla pes etmemeyi öğretti. Ümidimizin kırıldığı yerde ümidimiz oldu. Sana asla elveda demeyeceğim Sibel çünkü sen o gülen yüzünle hep yüreğimizde olacaksın. Rahat uyu Karadeniz’in asi kızı, ak-ı pak melekler yoldaşın olsun.

Hakan ŞEN

Her hakkı saklıdır. Yazarının ve Serander.Net'in izni olmaksızın alıntı yapılamaz, kullanılamaz. Bilgi için: Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız

Bu yazı için geridönüş linki

Yorum (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Yorumları göster/gizle

Yorum formunu göster/gizle