Kışın hırpaladığı doğa, baharın gelmesiyle kendine gelmeye çalışıyor memlekette. Kendine gerekli olan kar suyunu depolayıp fazlasını derelere akıtıyor.

Mis gibi temiz havaya karışıyor çağlayanlar şimdi. Birde Fındıklar filizleniyor ve doğuma hazırlanıyor kıymetinin bilinmediğinin farkında olmadan.

Toprak kendini yenilerken içindeki ifrazatı da dışarı atıyor, yenileniyor. Dağ başları dumanlanıp karlar eriyor. Arada sırada Mart’ta işgüzarlığını elden bırakmadan kapıdan baktırmaya devam ediyor. Kimi geceler ayaza çekiyor, gurbet elden gelenleri karşılıyor buz gibi nefesiyle.

Doğa kendini yenileye dursun insanoğlu boş durmuyor. Kâh durdurulan, kâh iptal edilen dönüşüm santralleri, nükleer santraller toprağın kara bağrına ince ilmek işlenmeye devam ediyor. Doğa çaresiz, her şeyini verdiği insanların böylece kalbine hançer sokmasına ne demeli?

Aşık Veysel “…Bütün Kusurlarımı Toprak Gizliyor, Merhem Çalıp Yaralarımı Tuzluyor, Kolun Açmış Yollarımı Gözlüyor, Benim Sadık Yarim Kara Topraktır...” demiş. Ne güzel söylemiş.

Toprağına ihanet etmeyen bir neslin evladı kendisi. Kadir bilen, kıymet bilen, toprağını ana belleyen, sazında türkü edip azık eden neslin evladı. Zamane insanı arsız oldu, geçti zaman aymaz oldu. Anlık şamataları Türkü! eyledi.  Bakın şu zamana, şu devire küfrün adı ilim oldu. Ekranlar kavgalar dolusu programlar, kimin neresi açılmışçılar, millet ekmek bulamazken sofra beğenmeyen yalaklarla doldu. 

Bizler yine farkındayız her şeyin inatla. Böyle Karadeniz toprağına, kültürüne ciddi manada sahip çıkan, ihanet etmeyen sayfalarda ayakta kalmaya çalışıyoruz. Karadeniz kültürü deyip debeleniyoruz yıllardır.

Bu kültürün birikiminin ana temeli olan toprağımıza edilen ihanete sessiz kalmak birkaç dalavereci dışlında kime kâr verir. Ala fasulye, üstüne düşen kirlilik sebebiyle daha ala olacak. Daha başka olacak karalahana. Yemek kültürü dediğimiz zenginlik kısa zamanda eriyecek elimizde doğal diye bir şey kalmayacak. Hep sonradan aklımız başımıza geliyor korkarım yine öyle olacak. Her şeyin çabuk tüketildiği bir toplum oluşturuluyor.

Bakın ne Cemile Cevherler kaldı, ne Dursun Tanyaş’lar. Hepsi göçüp gitti yaradan rahmet eylesin. Bu topraklardan kaç tane daha ipek sesli Cemile Cevher çıkar?

Çayeli’nden öteye gibi yıllarca yüreğimize pelesenk olacak türkü kaç tane çıkar. Zamanın, toprağın ve onun tomurcuklarının kıymetini kadrini iyi bilmek icab eder.

Geçmişimize ve onun yeşerteceği geleceğimize sahip çıkmak ve evlatlarımıza anlatacağımız değil onlarında bizim yediğimizi, içtiğimizi, gezdiğimizi görüp yaşamasını sağlamak gerek. Ben rahmetli Cemile Hanımla tanışma fırsatı olan nadir insanlardanım.

Onun ne kadar engin kültüre sahip olduğunu, sadece Karadeniz ile sınırlı kalmayıp dağları aşıp Kars türkülerini dahi söylediğini öğrendim. Bu benim için bir lütuf.

Şimdi gidenlerin ardından içim burkuluyor.  Geçenlerde çok sevdiğim arkadaşım geldi bu gaybana şehre, yanına gitmek nasip olmadı bu hengâmede. Nereyi tutsak elimize geliyor. Her şeyin kıymetini yaşarken bilmek şart.

Neme lazım bir gün gelir hacet olur kapımıza.

Sevgiyle…

Hakan ŞEN

Her hakkı saklıdır. Yazarının ve Serander.Net’in izni olmaksızın alıntı yapılamaz, kullanılamaz. Bilgi için: Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız

Bu yazı için geridönüş linki

Yorum (2)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Yorumları göster/gizle

Yorum formunu göster/gizle